Aşık İmran (Azerbaycan - Bilinmiyor)

20. yüzyıl âşıklarındandır. Tovuz bölgesindendir. Geraylı ve koşmaları ile tanınır. Hakkında fazla bilgimiz yoktur. Elimizdeki üç beş şiirine bakarak onun usta bir aşık olduğunu söyleyebiliriz. Kelimeleri ve edebî sanatları ustalıkla kullanmıştır.

Şiirlerinde memleket, tabiat ve insan sevgisi gibi konuları işlemiştir. Sevgili için söylediği bir dörtlüğü bu durumu dile getirmektedir:

Her kim onu görse canın gıyardı,
Humar bahışlardan alov duyardı,
İmran serraf olsa giymet goyardı,
O gaşa yagutdan, o göze le'lden.

O, şiirlerinde halk hikâyesi kahramanlarından da ustalıkla istifade etmiştir. «Ayrılmaz» redifli koşmasında Köroğlu, Kerem, Dilgem, Kurbani, Tufarganlı Abbas'dan şöyle bahsetmektedir.

Onda yatır Goç Koroğlu ne'resi,
Kerem'in Dilgem'in gemi, güssesi,
Gurbanî'nin sözü Abbas'ın sesi,
Ana laylasıdır, dilden ayrılmaz.

İmran'ın, çağdaşı âşıklar üzerinde büyük tesiri vardır.

Kaynak: Sazım Sözüm, Bakü 1978, 126-129.